22 november 2014

Kwalen en cravings tijdens mijn zwangerschap

Geplaatst in: zwanger

Kwalen en cravings zwangerschap

“Heb je eigenlijk ook (n)ergens last van?”, luidt de veel gestelde vraag aan het zwangerschapsfront. Noem het belangstelling, noem het nieuwsgierigheid: deze vraag krijg je als vrouw gedurende je zwangerschap ontelbare keren voorgeschoteld en ga je daarmee dan ook (letterlijk) ontelbare keren van een antwoord voorzien.

Afbeelding via Shutterstock.

Maar daar waar je normaal gesproken verwacht dat de vragensteller (m/v) zich met een positief antwoord tevreden stelt, heb je het mooi mis. Want hoe schadelijker het antwoord, hoe beter. Dus doorvragen it is.. 

Ergens, en vraag me niet hoe, is namelijk het beeld ontstaan dat je tijdens je zwangerschap wekenlang over je nek gaat, potten vol augurken wegwerkt, steeds hormonaler en onredelijker wordt, met bekkeninstabiliteit de laatste drie maanden op bed uitzingt en uiteindelijk gillend van onredelijkheid, stress en extreme pijn je (nieuwe) telg ter wereld brengt. Goed, ik zal niet ontkennen dat deze reeks zwangerschapsclichés zich ook ooit een weg naar mijn gedachten gebaand hebben, maar als ‘deskundige’ weet ik inmiddels wel beter natuurlijk.. De één treft het (helaas of gewoon) beter dan de ander, en vice versa. En daar kunnen we met z’n allen wel een heel verhaal omheen gaan verzinnen, maar aan de toestand zelf verandert dat he-le-maal niks. Punt.

De eerste maanden (en toen waren er onopgemerkt al bijna drie voorbij) beantwoordde ik deze vraag meestal met een “Nee hoor, ik wist eigenlijk niet eens dat ik zwanger was”, waarna het startschot voor het stellen van vragen over het lozen van mijn maaginhoud, vermoeidheid en vreemde eetgewoontes leek te zijn gegeven. Die punten blijken volgens velen namelijk onlosmakelijk met het cruciale, eerste begin verbonden te zijn. En nog steeds blijven de grootste rampscenario’s uit en verwacht ik eigenlijk niet dat er deze laatste vijf weken bijzonder veel zal gaan veranderen.

Om menig (nieuwsgierige) vragensteller toch het idee te geven dat ook mijn negen maanden heus niet onopgemerkt aan me voorbij zijn gegaan, deel ik vandaag een blog over mijn kwalen en cravings. Oftewel: die dingen waar je op zijn minst een beetje aan zou moeten lijden.

Kwalen

– Angst: of het nou tot een echte kwaal gerekend kan worden weet ik niet, maar op sommige momenten kan het hebben van angst het uitvoeren van een doodsimpele handeling aardig beperken. Omdat je als zwangere soms niet doorhebt dat je aan een blaasontsteking lijdt en dit dus vervelende gevolgen kan hebben (o.a. nierbekkenontsteking), kan zoiets als number one ineens heel spannend worden. “Voel ik eigenlijk geen pijn? Plas ik wel normaal?”, zijn dan vragen die een aardig loopje met je gedachten kunnen nemen. Ook het doen van number two wordt niet meer wat het ooit was, zodra je ergens op het wereld wijde web hebt kunnen lezen dat je wel eens aambeien op zou kunnen lopen als je een verkeerde (pers)beweging maakt. En met het vooruitzicht down under al genoeg schade op te lopen tijdens het grote moment zelf, wil je alles in de fase daarvoor natuurlijk graag tot het minimale beperken.
– De blaas: net als zo’n beetje elke vrouw beschik ik niet over een gigantische blaas en spendeer ik dus heel wat momenten op het toilet. Loop ik naar de stad? Dan moet ik plassen. Een winkel bezocht? Daarna moet ik eigenlijk wel even plassen. Een film kijken zonder pauze in te lassen? Onmogelijk, want ik moet plassen (en nog een keer, en nog een keer). ’s Ochtends nog even blijven liggen? Kan niet, want dan moet ik gigantisch nodig.. plassen.
– De maaginhoud: ochtendziek ben ik eigenlijk nooit geweest, maar o, wat heb ik vreselijk moeten overgeven wanneer ik een trein- of busreis op het programma had staan. Van wagenziekte heb ik altijd al flink last gehad, maar die zwangerschapshormonen hebben me wat dat betreft echt de das omgedaan.

Maar gelukkig laat ik me nergens door uit het veld slaan, en weerhouden deze minimale ongemakken me er dan ook niet van om huishoudelijke taken uit te (blijven) voeren, meubels in elkaar te zetten/te verplaatsen en ik heb zelfs een maandje geleden nog wel eens op een ladder gestaan om zo de ramen te kunnen zemen.. Oh, en zo lang ik zelf maar achter het stuur kan kruipen is er niks aan de hand! 

En dan nu het leuke stuk!

Cravings:

– Vlees: voor iemand die toch al een geruime tijd bewust vegetarisch is gaan eten, komt het verlangen naar en willen eten van vlees wat ongelukkig uit de lucht vallen. Toch leek het alsof er een soort oermens in me wakker werd waardoor ik zeker de eerste weken alleen maar aan het eten van kip, hamburgers en pasta met bolognesesaus kon denken. De drang om mijn tanden in ten minste tien hamburgers te zetten achtervolgde me zelfs tot in mijn dromen, waarin ik nacht na nacht bij de MacDonalds parkeerde om daar hamburgermenu’s in te slaan. Tijdens het hoogseizoen wat barbecuen betreft heb ik me uiteindelijk maar aan deze craving overgegeven en heeft mijn moeder me avond na avond van kipsaté voorzien. In januari beginnen we wel weer met een schone lei, vind ik.
– (Soft)ijs: tot ongeveer de twintigste week van mijn zwangerschap heb ik moeiteloos bak-ken vol ijs naar binnen gewerkt, om vervolgens op cornetto’s en simpele chocolade ijsjes over te stappen. Gelukkig diende deze behoefte zich hartje zomer aan, waardoor ik me er in principe nooit schuldig over heb gevoeld.
– Patat: heeft geen verdere uitleg nodig, denk ik.
– IJsthee/limonade/sinaasappelsap (etc.): sap gaat er tegenwoordig in pakken per dag doorheen, alsof mijn lichaam nu ineens besloten heeft dat ik alle schade van de afgelopen 25 jaar nog even in moet halen. Een bodemloze put is er niks bij vergeleken.
– Croissants: vers van de bakker of juist als afbak-exemplaar voor in de oven, you name it of ik heb ze in dozijnen naar binnen gewerkt.
– De Hollandse pot: wat eten betreft ben ik heel gemakkelijk. Ik vind in principe alles wel lekker en deins er niet voor terug een onbekende maaltijd of iets uit een andere eetcultuur tot me te nemen. Hoewel ik altijd wel van de pasta’s geweest ben, gaat mijn voorkeur de laatste tijd altijd uit naar een zo Hollands mogelijk maal. Doe mij maar boerenkool of gekookte aardappelen met jus! Of bloemkool, gebakken aardappelen, hutspot of erwtensoep..

 Kwalen en cravings, welke heb jij aan het lijstje mogen toevoegen?

Liefs Olga

Vorige post Volgende post

13 reacties

  • Reply daarwaseens.nl 10 december 2014 at 04:03

    […] ik een tijd geleden al schreef, heb ik een paar maanden geleden de bewuste keuze gemaakt om tijdelijk niet meer (volledig) […]

  • Reply Madelon 28 november 2014 at 11:19

    Citroen kon ik geen genoeg van krijgen. En zoet zoet zoet. Terwijl ik dus helemaal geen zoetkauw ben.

  • Reply daarwaseens.nl 27 november 2014 at 00:52

    […] en 7 dagen lang fata morgana’s van grote waterpoelen heb mogen aanschouwen. Ik noem het maar een kwaaltje of […]

  • Reply Dionne 23 november 2014 at 11:45

    Ik heb wel veel kwaaltjes, maar je etenslijst herken ik gelijk ja. Ik wil iedere dag boerenkool met worst, patat en milkshakes. En heel veel drop. En ik snak echt naar rood vlees, maar ja, mag niet he. Wel fijn dat je zwangerschap verder vrij makkelijk verloopt, het is allemaal al heftig genoeg :O

  • Reply Lindsay 22 november 2014 at 21:03

    Gelukkig heb ik (nog) niet van die doordrammers gehad. Mijn eerste trimester was ook prima en ik heb er vaak niet meer dan 2 zinnen over te vertellen, waarop men zegt: relaxed, hopen dat het zo blijft.

    Cravings daarentegen. Heartbreakers, van die aardappelchips van Chio, zoute drop (gelukkig heb ik een lage bloeddruk van nature en nu ook) en softijs! Wat best een uitdaging is in de herfstmaanden. Het liefst met spikkeltjes ook.

    Wat ik verder een ‘kwaal’ vind, is dat ik sneller aankom dan ‘gemiddeld’. Mijn vk vindt het prima en ik pas mijn kleren nog steeds, maar ik vind dat dikker worden toch wel een dingetje. Hoe ijdel en onzinnig ik het rationeel ook vind, toch baal ik er soms van.
    En ik ben iets agressiever in het verkeer. Ahum.

  • Reply LNNK 22 november 2014 at 19:59

    Haha het wordt na je bevalling nog erger, maak je geen zorgen. Alles moet je verantwoorden.. Gewoon lekker negeren ;-)

  • Reply Mylène 22 november 2014 at 14:48

    Ik kan zelf niets aan het lijstje toevoegen. Maar ik merkte bij een collega van me dat ze opeeeens zin had in drop. Hele specifieke drop. Met een bepaalde vorm, smaak en structuur. Ze hield er maar niet over op, haha.

  • Reply Saskia 22 november 2014 at 10:23

    Mocht ik ooit zwanger mogen worden dan ben ik benieuwd wat er met mijn frikandellen speciaal verslaving gebeurd.

    Hihi en bij het verhaal over je wagenziekte moet ik denken aan je naamgenoot die ging spookrijden XD.

    • Reply Olga 22 november 2014 at 12:19

      Daar heb ik het vorige week nog met iemand over gehad! Dat trauma kom ik nooit te boven ben ik bang :’)

  • Reply Tessa 22 november 2014 at 08:35

    Ik ben niet zwanger, word het *waarschijnlijk* ook niet any time soon maar lees elke blog omdat je het zo ontzettend leuk en goed schrijft!

  • Reply Joyce 22 november 2014 at 06:40

    Ohja, de wereld van de vragen is geopend voor je! Wacht maar tot na de bevalling. Mensen willen de smerigste details van je bevalling het liefst heel uitgebreid horen tijdens het kraambezoek haha.

    Zelf had ik niet echt cravings. Wel veel kwaaltjes. Of nou ja, meer kwalen. De eerste 24 weken was ik continue met de wc pot aan het knuffelen. En toen dat weg leek te gaan kwam de hoge bloeddruk om de hoek kijken, waar ik constant hoofdpijn door had. Maar ook giga veel vocht ging vasthouden (ruim 15 kilo aan alleen al vocht!). Ik kan me de pijn in mijn gewrichten door het wroeten van dat vocht nog heel goed voor de geest halen..
    Tel daarbij op dat ik vanaf week 6 te kampen had met een verschrikkelijke bekkeninstabiliteit en dat ik er met 32 weken zwangerschap achter kwam dat ik zwangerschapsdiabetes had. (terwijl ik met 24 weken nog negatief testte wat die diabetes betrof..). En ik hing de laatste 7 weken van de zwangerschap kantje boord tegen een zwangerschapsvergiftiging aan, waardoor ik vrijwel dagelijks naar het ziekenhuis moest voor een CTG, bloed- en urinetest.

    Verder heb ik wel kunnen genieten van de schopjes van de kleine man ;)
    En ik mag ook niet klagen. Vanaf het moment dat de bevalling achter de rug was en ik 2 dagen later losgekoppeld werd van de katheter en de bloeddrukmeter die continue checkte of ik niet dood zou gaan ging alles goed en soepel.

    Je hebt ook mensen die pech hebben met zwanger zijn en die er vervolgens nog een enorme huilbaby uitpersen. Ik had er niet aan moeten denken. Ik vraag me af of ik er dan nog wel bovenop zou kunnen komen…

  • Reply iooon 22 november 2014 at 02:08

    Ik had vooral de kwaaltjes, jij dus de cravings.

    Wat me vooral veel last gegeven heeft is het overgeven de eerste 20 weken en de maagzuur de laatste 20. Oh en ik kon bijna geen tandenpoetsen zonder overgeven, mijn kokhalsreflex zat achter m’n voortanden ofzo.

    • Reply Olga 22 november 2014 at 02:34

      Dan moet jij lichamelijk gezien ook wel echt blij zijn dat je dat nu niet meer hebt of hoeft te doen.. Ik heb dat overgeven door het reizen al als rampzalig ervaren (migraine, buikpijn, misselijk), omdat het nog erger leek. Laat staan dat je dan zo lang beroerd bent joh :(

    Laat een reactie achter