25 december 2014

25/12 (38+2 weken zwanger, even bevallen en baby met kramp)

Geplaatst in: overzicht en terugblik, zwanger

38+2 weken zwanger

Nog geen twee weken geleden begon ik met het schrijven van een serie dagelijkse updates over mini en mijzelf, omdat ik het gevoel kreeg jullie niet meer van interessante informatie te kunnen voorzien. Ik vergat namelijk te vaak wat ik van dag tot dag nou precies had meegemaakt en de momenten die ik wel keurig had bijgehouden, bleven als concept bewaard. En zo schoot ik nog steeds geen steek verder op.

Maar gelukkig schoot Moeder Natuur me afgelopen week te hulp door me ruim twee weken eerder dan gepland (want: werpdag stond op 28 december genoteerd) van een gezond en perfect kindje te laten bevallen en kan ik dus met een gerust hart het schrijven van mijn weekoverzichten weer hervatten. Maar vrees niet: ik zal natuurlijk wel het één en ander over mijn nieuwe leven in de komende blogs verwerken, maar blijf daarnaast gewoon lekker over (mijn eigen) lifestyle schrijven hoor!

Op maandag bleek er aanvankelijk niet veel aan de hand te zijn. Ik werd extreem vroeg wakker (lees: om 04:15 noteerde ik de eerste, nieuwe onderwerpen voor de scheduled posts en was ik vooral erg blij te ontdekken dat ik weer van het internet gebruik kon maken), voelde me goed en uitgeslapen en besloot van die nood een deugd te maken door op bed te gaan liggen/zitten werken. (En probeer die houding dan maar eens langer dan vijf minuten aan te houden wanneer je 38+1 weken zwanger bent. Lukt je niet.) Omdat ik een weekend lang zonder goede internetverbinding had doorgebracht en ik daarom geen artikelen-met-beeldmateriaal kon publiceren, besloot ik om eerst die schade in te halen. Ondertussen werkte ik het ene stuk breekbrood met ham naar binnen en las ik tijdens het laden van de pagina’s door in Gebr. (Heel bijzonder om na te gaan welke details van zo’n dag je uiteindelijk het meest bijblijven.. )

Ik sprak al vroeg met mijn moeder af om op een later tijdstip die dag wat leuks te gaan doen en zou op dat moment ook mijn vluchtkoffer van haar ontvangen (die lag namelijk niet hier, maar op zolder in mijn ouderlijk huis), zodat ik deze later rustig in zou kunnen pakken. Goed, niet dus. Maar dat had ik dan ook helemaal niet aan zien komen!

Tussendoor raakte ik nog eens vreselijk uit mijn hum, verbouwde nog het één en ander in de babykamer en stapte ik achterop de fiets bij mijn moeder zodat we in het centrum van een (warme) lunch konden genieten. Omdat alles zonder slag of stoot verliep, vond ik dat het maken van een rondje langs de winkels-met-sale geen enkel probleem voor mijn lichamelijke gesteldheid moest vormen. Sterker nog: ik ben zelfs nog met een stapel kledingstukken een invalidepashok ingedoken en verliet de Miss Etam met een fijne joggingbroek en een jurkje (dat ik pas na de bevalling zou kunnen dragen, maar zo leuk vond dat ik het wel af durfde te rekenen). We maakten nog een stop bij de H&M (saaaaaale!), die ik uiteraard met een tas vol afgeprijsde items verlaten heb, en keerden daarna langzaam op huis aan.

Om zeven uur vond ik het mooi geweest en besloot ik om de rest van de avond al slapende in bed door te brengen. Slapen deed ik echter maar een uur, want nog geen uur later braken mijn vliezen. En slechts een paar uur  (en een heleboel ‘Wat de fuck, is die baby NU AL GEBOREN!!??’-foto’s) later was ik ‘al’ moeder en maakte ik het grote nieuws door middel van een selfie aan de familie wereldkundig.

Details over het hoe en wat laat ik nog even in het midden, want een bevalling is natuurlijk vrij persoonlijk en ik vind het niet noodzakelijk dat I.’s eerste ademteugen op de wereld door iedereen tot zich genomen kunnen worden. Per slot van rekening kan mijn kind nog helemaal nergens bezwaar tegen maken en misschien zit het wel helemaal niet te wachten op die verhalen.. Wat ik wel over het moment kwijt wil (en kan) is dat ik alles op eigen kracht heb gedaan en daarbij verrassend stil ben gebleven. Ook heb ik geen pijnbestrijding genomen en alles in stilte verwerkt tot het moment dat ik I. (al) aan kon pakken. En voor de mede-moeders of bijna-moeders die er erg benieuwd naar zijn: nee, ik ben niet ingeknipt en eigenlijk heb ik het geheel als vrij acceptabel en pijnloos ervaren.

Op dinsdagochtend (om 04:27 om precies te zijn) begon mijn nieuwe leven met de komst van I. en heel veel liefde. En behalve dat begon met de komst van I. ook een vreselijk druk programma dat afgewerkt moest worden. Enerzijds is een kraamweek er dus om bij te komen en anderzijds is die week alles behalve rustig, omdat je ontzettend veel nieuwe indrukken voor je kiezen krijgt. (Maar ik weet me daar heel goed doorheen te slaan hoor!) I. bleek gelukkig een heel rustige baby te zijn, die keurig aangeeft wanneer het tijd voor voeding of een schone luier (of kramp) is. Ik kan me daar voorlopig wel in vinden: lekker rustig.

De volgende dag begon het kraamprogramma (laat ik het voor het gemak maar even zo noemen) al om acht uur ’s ochtends en bracht ik de nodige uren in ruststand op bed door. Slapen werd ‘m alleen nog (steeds) niet dankzij alle emoties en waarschijnlijk ook adrenaline die ik door mijn lichaam voelde gieren. Maar er werd door diverse partijen erg goed voor me gezorgd, dus met dat inhalen van de slaap zou het uiteindelijk ook wel weer goed komen.

De donderdag begon idem dito. Ik liep nog geen marathons met I. op mijn arm door het huis, maar voelde de spierpijn van de dinsdag ervoor aanzienlijk afnemen en startte de dag daarom met een ontbijt in de woonkamer, in plaats van als een oude vrouw op bed te blijven liggen. Op advies van de kraamhulp om wat straks rondom mijn buik te gaan dragen, dook ik met enthousiasme mijn kledingkast in om me weer in mijn pre-pregnancy kleding te kunnen hijsen. Ik voelde me aanzienlijk slanker en minder puffy dan de voorgaande dagen en eigenlijk voelde het wel heel lekker om weer in mijn oude kloffie op de bank plaats te kunnen nemen.

Die ochtend liet ik I. voor een halfuurtje aan de goede zorgen van de kraamhulp over zodat ik naar het gemeentehuis gebracht kon worden om I. officieel aan te kunnen geven bij de burgerlijke stand. Heel bijzonder natuurlijk, want dat had ik me een jaar geleden NOOIT voor kunnen stellen. Toch voelt het niet zo onwerkelijk als ik dacht of me had voorgesteld: I. is namelijk zo welkom en het voelt al zo vanzelfsprekend om met flesjes, doekjes en luiers in de weer te zijn, dat ik me dit al niet meer niet voor kan stellen.

Van vrijdag op zaterdag ging het ’s nachts even wat minder, omdat I.’s darmen echt op gang begonnen te komen en dat krampen veroorzaakten. We sliepen vooral erg weinig en probeerden I. zo goed mogelijk door de nacht te slepen. Gelukkig nam ook het kramperige gevoel af en op de paar grijze haren na die I. bij ons wist te veroorzaken – zonder het krijgen van grijze haren kom je er niet, volgens mij – gaat deze dag niet als dieptepunt de boeken in.

En op zondag had ik er alweer een bijna-week als nieuwbakken moeder opzitten. En om het cliché over tijden inderdaad te bevestigen: hij vliegt aan me voorbij! (Maar wel in geheel positieve zin bekeken hoor!)

N.B. Zoals jullie gemerkt hebben houd ik het bij de beginletter van mini’s naam en heb ik ook geen verdere uitspraken over het geslacht e.d. gedaan. Dit is uiteraard wel onder familie en vrienden bekend (ik bedoel: ik ben geen celebrity), maar daar wil ik het voorlopig ook bij laten. Zoals ik in augustus in dit blog beschreven heb, is het er niet altijd heel soepel aan toe gegaan en heb ik om die reden ook (nog) geen behoefte om (full face)  foto’s met derden te delen. Wat niet wegneemt dat ik ontzettend in de wolken ben en vind dat dit het knapste kind aller tijden is. Gewoon, omdat het MIJN kind is. (En omdat mijn genen, looks en karakter gewoon ‘de bom’ zijn natuurlijk.) Alvast dank voor jullie begrip en natuurlijk een heel fijne kerst toegewenst! 

Liefs Olga (en van I.)

Vorige post Volgende post

8 reacties

  • Reply Paul 1 januari 2015 at 17:41

    Lieve Olga, alle begrip voor je discretie. Het is jouw blog, en jij bepaalt de grenzen en bent daar geen uitleg over verschuldigd hoor! Ik wens jullie saampjes heel veel geluk toe.

  • Reply daarwaseens.nl 27 december 2014 at 01:49

    […] ben uiteraard ook een groot deel van de dag met I. in de weer (geweest), maar om redenen die ik in het vorige blog heb uitgelegd, plaats ik daar op dit moment nog geen foto’s van. Wat we zoal gedaan hebben? […]

  • Reply Lindsay 26 december 2014 at 14:36

    Dat klinkt als een super-zen bevalling, hoe relaxed! Vrij acceptabel en pijnloos, doe mij dat recept :-) Heel goed dat je bewust kiest wat je deelt en ook je rust neemt. Fijn om te lezen dat alles prettig verloopt en een hele fijne kerst samen! :-)

  • Reply Lenneke 26 december 2014 at 11:00

    Ik ben supertrots op je!

  • Reply Barbara 26 december 2014 at 10:30

    Wat fijn dat je een goede bevalling hebt gehad en nu heerlijk kunt genieten van hem/haar. Een mini-me is het mooiste cadeau dat de natuur je geven kan!

  • Reply Brechtje 26 december 2014 at 10:29

    Alhoewel ik echt mega-nieuwsgierig ben naar geslacht, naam en looks, vind ik het stiekem heel erg goed van je dat je niet alles maar op internet kwakt over mini.

    Hopelijk hebben jullie een hele fijne 2e kerstdag!

  • Reply Tineke 25 december 2014 at 16:48

    Wat lief van I. dat hij/zij je een beetje rust gunt! Als ik het zo lees vermoed ik dat je ook lekker rustig aan gedaan hebt qua kraambezoek (slim!) En als ik in jouw schoenen had gestaan, dan had ik precies hetzelfde gedaan wat betreft het delen van informatie. Fijn dat het zo goed met jullie gaat verder :)

  • Reply Madelon 25 december 2014 at 16:26

    Leuk om te lezen! Dat klinkt als een heerlijk rustige eerste week :D En groot gelijk heb je om de privacy van I te beschermen ;)

  • Laat een reactie achter