3 juni 2015

Baby: #babyspam #ToShareOrNotToShare

Geplaatst in: baby, moederschap

Babyspam

Kinderkopjes: behalve de soort keitjes waarover je soms zo lekker kunt struikelen als je hakken draagt, vind je ze tegenwoordig ook in groten getale terug op het wijde web. Op de door mij gevolgde social mediakanalen zie ik ze namelijk dagelijks in een keur aan nieuwe foto’s voorbij komen. Ik word er vrolijk van en soms hebberig, maar tegelijkertijd ook wel een beetje bezorgd en bang. 

Je verwacht het waarschijnlijk niet, maar wanneer het op het delen van foto’s aankomt heb ik ‘m de afgelopen maanden best geknepen. Daarbij doel ik niet op het delen van de foto’s van een stukje hand of achterhoofd die ik eigenhandig met mijn smartphone maakte, maar op het delen van de foto’s die voor o.a. mijn ouders en dus de trotse opa en oma van I. bedoeld waren. Hackers, dieven, stiekeme vrienden: ik zag genoeg beren op de weg en die liepen daar met name rond omdat ik – gevoed door negatieve berichtgeving, – per se wilde voorkomen dat er foto’s van mijn grote trots in verkeerde handen zouden vallen.

In de maanden voordat ik moeder werd, besloot ik mede door bepaalde omstandigheden dat het voor mij én mijn baby beter zou zijn om na diens geboorte de spotlights zoveel mogelijk te mijden. Dat betekende niet dat ik achteraf nergens wilde aankondigen dat mijn pasgeboren spruit zijn plek op aarde had gevonden, maar wel dat ik dit zo discreet mogelijk wilde doen. Natuurlijk hebben bepaalde dingen destijds een rol gespeeld bij het nemen van die beslissing en had ik ik onder andere omstandigheden waarschijnlijk wel een prachtige geboortefoto van I. met de hele wereld gedeeld en heel af en toe een prachtige portretfoto op dit blog voorbij laten komen, maar ’t feit blijft dat ik die foto’s niet per se nodig heb om me in termen van liefde over hem uit te kunnen drukken.

Dat betekent gelukkig dat niet alleen dit (nare) verleden een cruciale rol heeft gespeeld en dat daar dus niet alles mee gezegd is. Zo had ik namelijk al lang voordat ik moeder werd een mening over het delen van foto’s en informatie over kinderen op social media klaarliggen en ben ik daar sinds ik moeder ben geworden, daar niet (meer) vanaf geweken. Naast het feit dat ik jullie via dit blog wilde uitleggen waarom ik liever geen herkenbare (full face) foto’s met jullie deel, hoop ik daarnaast ook een stukje bewustwording te creëren.

Wie mij op Instagram volgt, zal zien dat ik daar vrijwel geen foto’s van mijn kind plaats en dat foto’s van een iniminie handje of matching outfit de boventoon voeren. Toen I. drie dagen oud was plaatste ik voor het eerst een (onherkenbare) foto van ons samen in beeld en pas na tien weken liet ik aan de buitenwereld zien dat ‘ie wel degelijk van armen en benen was voorzien door een foto van een slapende I. in een draagdoek met mijn volgers te delen. Voor Facebook geldt min of meer hetzelfde en alleen op dit blog wilde ik nog wel eens een grotere foto delen, tot mijn site knock out ging en ik er na de herstelperiode voor koos om niet alles meer online te plaatsen. Iets dat daar een grote rol bij heeft gespeeld, is bijvoorbeeld dit bericht waarin wordt beschreven hoe een Nederlands bedrijf mokken met foto’s van onbekende kinderen op de markt heeft weten te brengen zonder daarvoor gestraft te worden.

Omdat heel veel mensen (en daarmee ikzelf waarschijnlijk ook, oeps) de kleine letters in de agreements niet tot nauwelijks lezen wanneer het op het delen of plaatsen van foto’s aankomt, en je daarom zonder het te weten van je persoonlijke plaatjes een openbaar bezit maakt, kan er tegen dit soort acties in feite niet streng opgetreden worden. Dat geldt eveneens voor de foto’s die je op diverse social mediakanalen onder de aandacht brengt, omdat deze vaak van een groter geheel deel uitmaken en je daar in feite je rechten mee uit handen geeft. Ik ben waarschijnlijk niet op m’n best wat onderbouwing betreft, maar kijk maar eens naar de Facebook-WhatsApp rel die vorig jaar ontstond toen bleek dat alle rechten van WA door FB werden overgenomen. Heel WA-gebruikend Nederland raakte overstuur bij de gedachte door FB gecontroleerd te gaan worden en ging massaal op zoek naar een ander communicatiemiddel. En dat terwijl we al jarenlang onze sporen op het internet aan het achterlaten zijn door zelfs maar zoekopdrachten, e-mails of liefkozende berichten uit te werken. En ook die foto’s die je nietsvermoedend doorstuurt, blijken ergens op een heel grote server opgeslagen te worden. Ben ik de enige die dat toch wel een beetje eng vind?

Wanneer ik kijk naar die keur aan baby- en kinderfoto’s die ik elke dag voorbij zie komen, zie ik in de eerste plaats beeldmateriaal van een trotse ouder die dit met liefde deelt. Ik behoor me op een bepaalde manier vereerd te voelen, omdat ik mag toekijken hoe er fruithapjes worden opgepeuzeld en dutjes in een wiegje worden gedaan. (Er passeert echter ook voldoende beeldmateriaal van halfnaakte kinderen, billen en potjesavonturen, vieze gezichten en snotneuzen de revue, iets waar ik dan weer niet achter kan staan, omdat ik van mening ben dat dit niet in het belang van het kind met de buitenwereld gedeeld wordt. En of we onze baby’s nou in een wereld laten opgroeien waarin tablets en smartphones een belangrijke rol spelen en het vrijer delen van foto’s een gewoonte zal gaan worden of niet, gekke foto’s blijven te allen tijde gênant en stop je (als kind) het liefst zo ver mogelijk weg.)

Maar hoe liefdevol, huiselijk of gênant het beeldmateriaal ook mag zijn: dat wat je met mij deelt, deel je in feite ook met een groter netwerk dan je voor mogelijk houdt en blijft het de vraag of een kind echt zit te wachten op de hoeveelheid beeldmateriaal die in de openbaarheid is gegooid. En wat dacht je van de mensen die jouw kroost met een net iets andere blik in zich opnemen dan jij (en ik) doe(t)(n)? In een woonwijk is de Vieze Man snel aangewezen en verstoten, maar hoe zit het met De Mannen die via omzwervingen een foto van jouw uk in zwemkleding wisten te bemachtigen? En doet het je echt niks als je ontdekt dat jouw zoon of dochter op een mok van 15 euro staat afgebeeld?

Ik ben benieuwd..

Liefs Olga

Vorige post Volgende post

12 reacties

  • Reply Christa 11 juni 2015 at 16:10

    Lastige kwestie Olga, ik denk hier ook veel over na en ben het in grote lijnen compleet met je eens! Ik heb zelf nog geen kinderen maar we praten er wel veel over, hoe we dat zouden aanpakken. Vind het erg moeilijk want je wil je kind niet beperken met dingen die jij over hem of haar online hebt gezet, maar aan de andere kant wonen wij in het buitenland met mijn ouders in Nederland en zijn ouders 400km verderop, en zou ik beide sets grootouders wel heel graag in het wel en wee van het kind willen betrekken, omdat ze hun kleinkind niet wekelijks zullen zien (en mijn ouders maar een paar keer per jaar, als het meezit). Krijg er al buikpijn van als ik er aan denk! :(

  • Reply Minke Maria 7 juni 2015 at 22:16

    PS ik mis de like knop bij je reacties, haha. Zooo mee eens!

    • Reply Olga 8 juni 2015 at 06:03

      Ik geloof dat we op het bestaan van die knop nog moeten wachten, maar je mag je enthousiasme uiteraard in een reactie benadrukken, vind ik leuk! ;)

  • Reply Minke Maria 7 juni 2015 at 22:12

    Super goed artikel, ik zie het ook om me heen. Mijn schoonzus plaatst regelmatig foto’s van haar dochtertjes op facebook, vaak ook met vriendinnetjes en laatst zelfs alle 3 in bikini en de oudste (bijna 10) zelfs topless. Als dit nu een bewuste keus was, met toestemming van de ouders van vriendinnetje, oke. Maar ik heb gewoon het idee dat ze daar niet over na denkt, niet snapt wat ern vieze man (of vrouw) kan gaan doen met de foto die zo gezellig bedoeld was…

  • Reply Nesrin 7 juni 2015 at 12:36

    Interessant topic.

    Zelf heb ik twee kinderen en zet ze nooit herkenbaar op social media en noem hun namen ook niet. Wie ben ik om hun leven nu al zo online te gooien en waarom?

    Ik heb om die reden geen privé account op FB alleen een pagina voor mijn blog. Whatsapp heb jk eraf geknikkerd omdat het eigendom van FB is geworden juist omdat hier veel privé kiekjes op deel.

    Instagram, ook van FB is het enige waar ik veel gebruik van maak maar ook zonder mijn kiddo’s erop.

  • Reply Saar 5 juni 2015 at 19:05

    Ik heb dan (nog) geen kinderen maar ik zou zeker nadenken of een kind al zo vroeg, herkenbaar het internet op moet. Het lijkt me dat het kind sowieso ook zijn eigen privacy heeft en hij het niet misschien helemaal niet vindt dat zijn hele leven al zo vroeg op het internet staat.
    Op mijn werk proberen we hier ook bewust mee om te gaan door foto’s te verkleinen en (onbruikbaar maken) staan kinderen ook niet herkenbaar op foto’s, op het internet of als het gebruikt wordt door een stagiaire.
    Daarnaast vind ik dat naast kindere, volwassenen ook wel eens mogen nadenken voordat ze alles van hunzelf op het internet slingeren. Mensen vergeten dat alles nog jaren online staat en sommige dingen wil je niet meer tegenkomen en daarnaast hoef ik niet alles te weten en te zien…

  • Reply Ester 5 juni 2015 at 06:19

    Ik ga ook spaarzaam met selfies om, en heb heel lang geen Instagram gehad. Van alles wat je op IG zet krijgen zij de rechten en IG mag jouw foto’s naar hartelust gebruiken en verkopen. Tenminste, dat was een aantal jaar terug zo, en ik vermoed dat dit ongewijzigd is. Ik denk er zelf wel bij na wat je met foto’s eigenlijk prijs geeft. Hoeveel onbedoelde informatie plaats je stiekem extra op internet. De voorkant van je huis, je kentekenplaat, bepaalde luxegoederen die zich in je huis bevinden. Ook zoiets… mensen die foto’s maken van post die ze gaan versturen met het adres van de ontvanger vol in beeld. Ik denk vaak ook snel van “ach… wat moet iemand nou met die foto’s van mij, een brave burger”. Maar als iemand echt kwaad wil bieden zulke foto’s wel aanknopingspunten natuurlijk. Ook nog gezien: een collega met een netjes afgescherm fb profiel, maar een vriendin op kraamvisite tagged haar in een openbare foto met de baby. Die is dus ineens voor de hele wereld te zien, terwijl ze er niet om gevraagd heeft. Of heb je die man gezien die een chagrijnige foto plaatste met een feesthoedje van een mobiele provider? De provider kwam als tegenactie een taart brengen en plaatste een foto waarop ze confetti strooiden in de man zijn voortuin. Mooi, staat ie niet alleen voor schut, ook heel Nederland weet nu waar hij woont. Of het nu om kinderen gaat of niet, ik denk dat we er allemaal wel bewuster over mogen nadenken wat we van onszelf en anderen op internet plaatsen.

    • Reply Olga 9 juni 2015 at 11:50

      Het kan meer kwaad doen dan je denkt. Ik ontdekte bijvoorbeeld laatst pas dat ik bij sommige foto’s een locatiebeschrijving heb gedeeld en dat betekent dat iedereen die op mijn lijst met foto’s klikt zo kan achterhalen waar ik een jaar geleden rondgelopen heb. Als je dan inderdaad even een onschuldige foto van je voordeur of een pakketje-met-adres deelt en je hebt er een vreemde vogel tussenzitten, dan kun je wel op pech rekenen. Toch jammer..

  • Reply Emma 4 juni 2015 at 14:14

    Heel knap geschreven! Ik ben het compleet met je eens. Om me heen zie ik zoveel mensen heel veel van hun jonge kinderen delen, wat bij mij veel twijfels oproept. Ik begrijp de drang om je geluk te willen delen, maar zo open en bloot op het internet? Je weet immers niet waar of bij wie het terecht kan komen. En zo’n foto van het internet terugpakken lijkt me ook zo simpel niet.

    Ik heb een neefje van 6 maanden waarvan de hele familie veel foto’s op Facebook plaatst. De foto’s en mapjes worden door iedereen gedeeld en geliket, waardoor het bereik zó groot wordt. Ik snap dat je als tante en opa ook trots bent en dat Facebook je die mogelijkheden biedt, maar het verbaast me om te zien hoe rap het toch gebeurt. Ook genante foto’s van een vieze baby bijvoorbeeld, waarom?

    Ik kan er hierdoor al tegenop zien om zelf die gesprekken aan te gaan als ik een kindje heb in de toekomst, wat ik toch jammer vind. Ik heb mijn zorgen en gedachten al eens neergelegd bij mijn schoonfamilie (niet bij de directe (groot)ouders van neefje in kwestie) en dan voel ik me zo onbegrepen. Ik kan alleen maar hopen dat mijn wensen daarin gerespecteerd worden, mocht het aan de orde zijn over een paar jaar. Het wordt steeds normaler om veel te delen en ik vind het toch ergens eng als je baby haast gewoongoed wordt.

  • Reply Michelle 4 juni 2015 at 08:06

    Goed geschreven, zeg :) Ik zie er wat dit betreft bijna tegenop om een kind te krijgen omdat ik weet hoe graag ik dingen deel. Toen we een pup kregen kon ik het niet laten alle schattige foto’s te delen. Pas na drie jaar en het vernielen van mijn smartphone is de drang een heel stuk minder.
    Maar poeh, een kind krijgen, dan wil je hem/haar delen, trots laten zien. Maar als ik dit lees snap ik het ook wel weer als je dat niet doet.

    Ik ben over het algemeen vrij anti-angst en anti privacy-angst ook, in principe mogen bedrijven best dingen van mij gebruiken, maar als het om een kind gaat is dat toch lastiger. Iets om nog even goed over na te denken voor er daadwerkelijk een kind in mijn armen ligt. Dank hiervoor :)

    • Reply Olga 9 juni 2015 at 11:47

      Hoi Michelle, ik kan me voorstellen dat het gebruiken van een foto met daarop jou – ik noem maar iets – koffietafel te zien is een ander verhaal is dan een foto van je toekomstige spruit. Hoe denk je over het delen of gebruiken van foto’s met daarop jouw eigen gezicht? zou je het niet eng vinden om je hoofd/selfie ineens ergens in of op tegen te komen en misschien wel met heel gek commentaar erbij? Ik deel zelf bewust geen gekke foto’s, maar als ik ineens mijn IG-foto op een shirt of mok tegen zou komen, zou ik wel even moeten slikken hoor. En ik denk dat ik het niet heel erg leuk zou vinden.. :’) X

  • Reply Jennifer 4 juni 2015 at 08:02

    Goed beschreven Olga, ik sta hier ook helemaal achter. Hoe trots ik ook ben, degene die hem wil zien komt maar langs en af en toe stuur ik de belanghebbende eens een foto via de telefoon of mail zodat ze die zelf kunnen printen en in huis kunnen zetten om er dagelijks naar te kunnen kijken. En dan heb ik het over de grootouders. Soms deel ik eens een foto met een vriendin, en dan krijg ik de gehoopte reactie (oh lief!/leuk!/schattig!) en dan is het ook weer goed.

  • Laat een reactie achter