16 september 2015

Blog en Baby

Geplaatst in: baby, moederschap

16 september 2015 - Baby en Blog

Vandaag is I. precies negen maanden oud. Een hele mijlpaal, omdat ‘ie nu toch echt langer onder de mensen is dan dat ik hem in me gedragen heb. Dat betekent dat ik ruim negen maanden lang flesjes in de magnetron verwarmd heb, luiers verschoond heb, slapeloze- en slaaprijke nachten genoten heb en ten slotte ook diverse pogingen gedaan heb om mijn kind er een beetje van nu uit te laten zien. Wat betreft dat laatste: volgens mij was deze poging wel geslaagd. 

Hoewel ik niet zo heel vaak persoonlijke stukken over mijn mini schrijf, betekent dit niet dat ik het niet leuk vind. Ik ben gewoon niet zo van de dertien in een dozijnverhalen en dan ben je al snel uitgepraat. Bij wijze van uitzondering daarom vandaag een heuse moederschapsupdate. ;) (Hij is lang, eerlijk en kritisch, dus wees gewaarschuwd.)

De bloggende moeder
Als ik het wijde web mag geloven staat dit blog ook wel als één van de minder bekende mommy blogs bekend. Ergens begrijp ik dat wel, want ruim een jaar geleden schreef ik namelijk best veel over mijn aanstaande moederschap. Ik gebruikte dit blog dan ook vooral om mijn ei kwijt te kunnen. Dat ging niet onopgemerkt aan jullie voorbij, want ineens werd ik met naam en toenaam op Neerlands leukste (en bekendste?) forum genoemd. Sindsdien ben ik hooked, want ik vind het eigenlijk best prachtig om te lezen wat er zoal over dit online wereldje geschreven wordt. (En daar schaam ik me niet voor hoor, al blijft het van mijn kant wel gewoon bij stilletjes meelezen.)

Overigens zou ik mij niet snel als mommy blogster bestempelen, puur om ‘t feit dat ik amper over mijn kind blog. Ja, ik verwijs wel eens naar zijn aanwezigheid, maar informatie over het CB, de nachten en verdere ontwikkelingen bereiken het wijde web niet. Die informatie sla ik elders namelijk ook meteen over. Ik ben dus gewoon een mommy én blogster. (Al vind ik het ook niet erg om gewoon moeder genoemd te worden.)

Moederschap
Maar goed, dat moederschap dus. Want dat was het onderwerp waarover ik nu wel eens wat meer wilde vertellen. Normaliter doe ik zelf geen uitspraken over mijn rol als moeder, omdat ik liever niet in hokjes denk. Ik hoef daarom ook geen superwoman genoemd te worden omdat ik voor een groot deel alleen voor I. zorg, want ik ben niet uniek. Om – bijvoorbeeld – carrière te kunnen maken en er voor je kroost te willen zijn heb je immers ook ballen nodig. En zo lang je je nageslacht niet de halve dag met schrale billen in een volle luier rond laat kruipen, ben je als ouder toch wel ‘super’ bezig. Wat voor soort moeder ik dan ben, hoor ik veel liever van anderen.

Ik voed mijn kind op met mijn eigen opvoeding in mijn achterhoofd, waarbij ik probeer aan te passen wat vijfentwintig jaar geleden iets minder soepel verliep. Ter illustratie: ik was niet zo’n beste eter (potjeskind, boe!), spuugde vrijwel alles uit en at alleen peer en tomaat (en kaas, bah!). Achteraf bleek ik gewoon iets tegen smakeloos en Nederlands eten te hebben, want paella en garnalen at ik moeiteloos op. ;) Ik ben daarom zelf vrij snel met verschillende smaken en gerechten gaan experimenteren om te kijken wat I. daar zelf van zou vinden. Laatstgenoemde eet gelukkig werkelijk alles, dus dat scheelt weer een zorg. Had ik nou ontdekt dat dit kind net zo’n aversie tegen de Hollandse pot zou hebben en wel van iets anders zou smullen, dan was ik gewoon lekker op de Mediterraanse tour gegaan.

En verder?
Een ander ding is de leefomgeving. In huis heeft I. de ruimte, want aan boxen doe ik niet. Dat betekent dat er wel eens een boek uit de kast getrokken wordt of dat er iemand onder een luid “Hiediediedieeee” op de gitaar in de hoek af kruipt. Een ongelukje op z’n tijd kan gebeuren, maar dat geeft mij niet meteen het gevoel dat ik een slechte moeder ben. Ja, I. is wel eens van het bed gekukeld en ja, I. slaat zichzelf wel eens met een stuk speelgoed op zijn hoofd. En ja, dat is huilen geblazen. Maar om dan meteen met de term loedermoeder te gaan smijten gaat me ook te ver: natuurlijk heb ik geen ogen in mijn achterhoofd, likt mijn kind wel eens aan de vloer en neemt hij voordat hij één jaar oud is een keer een hap aarde uit de bloempot op de grond. Dat zijn geen bekentenissen, dat zijn feiten. ;)

Vergelijken met andere kinderen (of hun moeders) doe ik daarom liever niet. Ik word er namelijk niet zo gelukkig van. Om die reden kan ik ook helemaal niet met applicaties, boeken of groepsapps overweg, omdat ik anders het idee krijg dat ik mijn kind moet trainen in plaats van moet laten leven. Zo heeft hij inderdaad nog geen tanden, maar is hij vreselijk alert en loopt hij niet, maar ziet hij van twee meter afstand een pluisje op de vloer liggen. Mijn kind is geen kopie, maar een op zichzelf staand wezen, een mens. Ik heb het wel geprobeerd hoor, dat over en weer praten, maar ik werd er niet zo gelukkig van. :’) In plaats van het wijde web af te struinen spreek ik mijn moeder wel even aan. Die heeft het er uiteindelijk ook wel met succes vanaf gebracht en dat in een tijd waarin er geen internet bestond.

Het is overigens niet mijn bedoeling om hard over te komen, of misschien wel onvriendelijk van toon. Ik heb namelijk alleen die paar punten even aangekaart waar ik online al zoveel over gelezen heb dat ik wel even mijn duit in het zakje wilde doen. Het moederschap of het moeder-zijn heeft me de afgelopen negen maanden een onwijs leuke tijd opgeleverd. Maar natuurlijk is het niet altijd rozengeur en maneschijn: ik vind het namelijk echt wel eens (heel) zwaar en dan vooral op lichamelijk gebied. Ik ben niet de grootste en sterkste vrouw en voel die rug en spieren na een dag I. entertainen wel eens klagen. En studeren als laatstgenoemde wakker is heb ik een paar weken geleden ook opgegeven. Daarom ben ik wel heel blij met de hulp van mijn moeder die m’n Hobbit toch elke week een paar dagen of dagdelen onder haar hoede neemt. Want die man die om vijf uur ’s middags uit zijn werk komt en zich dan over I. ontfermt, is er helaas niet. Maar hoe diep de dalen zijn en hoe ver het werk soms vooruitgeschoven moet worden: ik weet wel waar ik alles voor doe, en dat is het belangrijkste.

En na zo’n lange mommy blogpost is er natuurlijk altijd ruimte voor vragen en opmerkingen. Ik vond (vind) het trouwens best leuk om even over wat anders dan m’n huis en interieur te schrijven, dus moedergerelateerde verzoeken kunnen bij dezen ook ingediend worden. Ik hoop verder niemand voor ’t hoofd gestoten te hebben, want dat is niet mijn bedoeling. In ieder geval bedankt voor het lezen!

Liefs Olga

Vorige post Volgende post

12 reacties

  • Reply daarwaseens.nl 9 oktober 2015 at 13:10

    […] In september werd I. precies negen maanden oud en dat betekent dat ik al ruim negen maanden trouw flesjes voer en met besmeerde boterhammen achter een kruipend kind aan stuiter. Negen maanden moeder-zijn heeft me veranderd: het sloopt je, maar het sterkt je ook. Hoe ik dat moederschap ervaar deelde ik in een lange blog. […]

  • Reply Jenn 17 september 2015 at 11:40

    Heerlijk om te lezen, die eerlijkheid.

  • Reply Tessa 17 september 2015 at 05:37

    Niet onvriendelijk, helder! En ik vind je een stoere chick/mommy/moeder/blogster!

  • Reply Nikki 16 september 2015 at 20:31

    Je klinkt niet onvriendelijk, maar lekker nuchter. Misschien is het omdat ik niet in die levensfase zit, maar ik vind al die updates per week/maand/sprongetje ook heel oninteressant, haha. Baby’s tillen is inderdaad een krachtsport. Heb me laatst een middag over ons babynichtje ontfermd, daar had ik serieuze spierpijn van!

    • Reply Olga 19 september 2015 at 15:54

      Hoi Nikki, bedankt voor je eerlijke reactie :) Omdat ik niet zo’n standaard blog vol babydingen wilde hebben, bleef er al niet veel meer over om over te schrijven ;) Ik vind mijn eigen leven ook nog wel leuk en daar kan ik gelukkig meer dan genoeg over vertellen! Kan ik jou niet toevallig inhuren als babytilster? Spierpijn in da house hier! X

  • Reply Tamara 16 september 2015 at 19:52

    Heerlijk artikel met een duidelijk blik hoe het moet zijn :-) erg fijn dat het zo goed met jullie gaat!

  • Reply Maup & Marga 16 september 2015 at 18:33

    heerlijk die verhalen van jou, we genieten van je eerlijkheid en oprechtheid, houden zo!

  • Reply iooon 16 september 2015 at 17:42

    Wat fijn dat je de boel op de rit hebt. Toch een prettig gevoel als je ziet dat de opvoeding die je voor ogen hebt en had een beetje wil lukken en je ook nog je eigen doelen kunt behalen. En dat de mensen om je heen je daarbij steunen.

    Maar hoe was het nou bij het CB? Komt hij wel goed aan? :P

  • Reply Saskia 16 september 2015 at 16:45

    Joe, ik kom binnenkort graag een keertje langs om I te zien/horen gitaar spelen ;). Lijkt me awesome.

    • Reply Olga 19 september 2015 at 15:31

      Hoi Saskia, ik heb wel een filmpje van I. met/op de gitaar in de aanbieding. Hij heeft ritme hoor! :’)

  • Reply Saar 16 september 2015 at 16:23

    Halleluja, eindelijk iemand die niet is veranderd in het persoonlijke loophondje van haar kind maar ook nog gewoon haarzelf is en haar eigen interesses heeft naast haar kind. Fijn dat alles wel goed gaat met kleine I. en als je wat over hem te melden hebt dan lees ik het graag.

    • Reply Olga 16 september 2015 at 16:41

      Hoi Saar, nou ik hoopte dat ik je al een beetje heb kunnen informeren door dit blog te schrijven :’) Verder nog vragen of verzoeken? X

    Laat een reactie achter