13 april 2016

Mooie uitvaart & Over Mijn Lijk

Geplaatst in: persoonlijk

Net als half Nederland zat ook ik de afgelopen weken op donderdagavond aan de buis gekluisterd. Dit omdat het inmiddels zesde seizoen van ‘Over Mijn Lijk’ werd uitgezonden. In OML wordt een vijftal ongeneeslijk zieke jongeren op de voet gevolgd in het proces van ziekte, acceptatie en afscheid nemen. Hoewel rauw (en soms ook rouw) en volstrekt oneerlijk vind ik het toch een prachtig programma. De opzet en mensen raken me en ik ben nu zo ver dat ik ook een groot deel van de oude seizoenen bekeken heb.  

Het is een groot cliché dat jonge mensen, scholieren, studenten of ouders, alles behalve dood horen te gaan; mógen gaan. Want al hoort het bij het leven, de dood was iets dat ik voor een lange tijd alleen maar aan oude mensen linkte. Want als je oud bent, heb je mogen leven en kúnnen leven en is iets als eeuwige rust vaak heel welkom. Ja, noem het maar knullig of kinderlijk, maar zo heb ik het wel heel lang voor ogen gehad.

Toch weet ik dondersgoed dat het leven heel snel voorbij kan zijn. Daar is een programma als Over Mijn Lijk natuurlijk niet voor nodig. Want kennen we allemaal niet dat ene voorbeeld uit ons eigen leven? Dat meisje uit je klas dat weet dat ze niet oud zal worden, het gezin dat binnenkort een vader moet missen, dat jonge stel dat ineens niet meer in blijde verwachting is. Of wat dacht je van die ene jongen uit havo-2 die na de kerstvakantie door een trein te pletter wordt gereden of die mooie studente die het eerste semester van haar studie nooit zal afronden, omdat ze door een auto wordt geschept?

Nu ik moeder ben (én nog heel jong) is De Dood af en toe wel zo’n dingetje om over na te denken. Want pas nu snap ik echt wat leven en Het Leven is. Ik heb het namelijk gevoeld en doorgegeven. En omdat I. alleen mij als ouder heeft, maalt het heus wel eens door mijn hoofd wat er gaat gebeuren als ik er plotseling niet meer ben. Wat er gebeurt als ik door een te snel rijdende gek in een auto word geschept of het vliegtuig waarmee ik volgende maand naar Londen vlieg neerstort. (Ja, ik schreef dit blog al ruim voordat ik op vakantie ging.) Of als ik, net als Ariejanne uit OML, veel te vroeg afscheid moet nemen van m’n kind(eren), omdat ik weet dat er sneller dan gewenst een einde komt aan de tijd die we samen mogen doorbrengen. Want dat houdt meer in dan alleen het regelen van een mooie uitvaart. Veel meer.

Nou heb ik natuurlijk geen biologische vader voor I. achter de hand die mijn taken in zo’n geval over kan nemen. En ook een andere partner met wie ik een serieuze toekomst durf aan te gaan, is er niet. Er is geen nieuw gezin waarin I. opgroeit en dat betekent dat mijn kind in zo’n geval in één klap wees is. En dat komt wel even binnen, als ik dit zo typ.. Flink binnen.

Want al lig ik straks in een kist vol splinters en regent het pijpenstelen op die laatste dag; ook dan is de zorg voor I. het enige dat telt. Want al word ik geen honderd; voor mijn Hobbit ligt er nog een hele toekomst in het verschiet. Maar wel een toekomst die hij onder iemands vleugels door moet brengen en daarom heb ik mijn eigen moeder als voogd voor I. aangesteld. Dit voelt veilig en is daarnaast ook een heel logische keuze. Want zij is de tweede persoon in zijn leven die ook een groot deel van de zorg voor hem op zich neemt.

Natuurlijk had ik die voogdijkwestie al veel eerder moeten (kunnen?) regelen, maar omdat het het laatste jaar zo’n gatenkaas in mijn hoofd is geweest, heb ik dat eigenlijk net pas geregeld. Een paar minuten geleden om precies te zijn. Want dat blijkt  gewoon heel makkelijk te kunnen. Via Rechtspraak.nl kun je namelijk online in het gezagsregister laten vastleggen wie er na het overlijden van de juridische ouders (ik dus, in mijn uppie!) de voogd van je kind(eren) wordt.* Even inloggen met je DigiD en klaar is Kees! (En ik maar voor me uitschuiven dat ik echt eens naar het gemeentehuis moest gaan.) Maar nu kan ik wel met een gerust(er) hart op vakantie gaan.

Want nu ik weet wat leven en Het Leven is, weet ik ook dat je er eigenlijk alles uit moet halen. Zeker als je vergeleken met de OML’ers zo gezond en sterk bent. En daarom ga ik voor het eerst alleen op reis. Voor mij is er daarom niet één wijze les die ik uit OML heb kunnen trekken, maar juist ontzettend veel. Maar daar kan ik nog wel een hele blog aan wijden..

Liefs Olga

* Geen #spon.
Vorige post Volgende post

7 reacties

  • Reply Dit was april '16 • daarwaseens.nl 4 mei 2017 at 20:51

    […] schreef over de impact van Over Mijn Lijk en regelde de voogdij voor I. Toch wel iets om over na te denken. Hoe hebben jullie […]

  • Reply Kleine Atlas 30 april 2016 at 10:51

    Ik heb naar aanleiding van je blog eens gezocht hoe dat in België werkt. En wat blijkt: het is een stuk complexer. Ofwel moet je naar een dure notaris om het wettelijk vast te leggen, want alleen via hem kan het in een officieel register of zoiets. Of zelfs naar de rechtbank. In mijn geval doet dat me denken aan slapende honden wakker maken. Geen zin in.
    De andere optie is dan weer knullig tot en met: een handgeschreven testament (echt, alleen handgeschreven telt – ik vraag me serieus af hoe dat dan moet voor mensen die niet (meer) kunnen schrijven, dat is toch niet eerlijk?) en daarin duidelijk stellen wie je wilt. Maar dat lijkt zo ongelooflijk vaag: het moet aangenomen worden als echt, als vrijwillig geschreven én het moet natuurlijk uitkomen na een overlijden. Mijn testament (dat knullige document dus, inderdaad, denk dus letterlijk aan een of ander gelinieerd blad papier) ineens aan mijn ouders of vrienden geven, als gezonde maar dikwijls depressieve 25-jarige, dat lijkt me de garantie op een bijzonder onaangenaam gesprek. En wat dan? Wat moeten vrienden of familie nu een of ander idioot papier jarenlang bij hun officiële administratie bijhouden? Het lijkt wel een kinderspel, dat.

    Enfin, beetje jaloers dus op de Hollandse regeling.

    • Reply Olga 3 mei 2016 at 10:27

      Hoi Kleine Atlas! Wat ruk is dat eigenlijk, om alles via zo’n strenge en officiële weg te moeten ‘bevechten’. Ergens begrijp ik het heel goed, omdat er natuurlijk ook heel veel gevallen zijn waarbij de ene ouder het kind bij de ander vandaan houdt en dat vind ik een kwalijke zaak, maar in gevallen als die van jou en mij vind ik het alleen maar pijnlijk. Ik hoop voor je dat je dit toch wel op een goede manier kunt regelen en als dat per handgeschreven testament moet zijn, so be it. Ik wilde voor ik naar Londen vertrok eigenlijk ook alle essentiële informatie op papier zetten en in een envelop stoppen, voor het geval dat. Maar door de drukte kwam ik daar niet meer aan toe. Ik heb in ieder geval de voogdij op papier staan en schat dat de aangewezen persoon en de rest van mijn netwerk wel wijs genoeg zijn om te begrijpen wat ze met de rest van mijn spullen en onze gemeenschappelijke bezittingen moeten doen. Wil je anders niet een keertje mailen? Ik kan me jouw lange en fijne berichten nog wel herinneren, waarvoor dank :) X en veel liefs!

  • Reply Wanda 19 april 2016 at 18:34

    Gek is dat he… dat soort zaken blijven vaak wel in je hoofd rond spoken maar stel je ook iedere keer weer uit. Hier net zo hoor, we hebben dan wel geen kinderen maar moeten gewoon eens op papier gaan zetten hoe we het willen gaan doen mocht 1 van ons komen te overlijden en toch wordt het iedere keer weer op de lange baan geschoven. Goed van je dat je het nu hebt geregeld!

  • Reply annouska 13 april 2016 at 16:38

    Ik heb ook altijd gezegd tegen mijn vriend; als ik zwanger word, dan leggen we alles meteen goed vast. Want ik moet er inderdaad niet aan denken dat een kind dan ineens wees wordt.

    Goed dat je het geregeld hebt! Dat is toch een belangrijk iets in het leven van I, ook al beseft hij dat zelf nog niet.

    • Reply Olga 3 mei 2016 at 10:29

      Dat vind ik wel heel goed van jullie :) Maar behalve iets voor het kind vast te leggen, moet je dat eigenlijk ook voor elkaar doen, als je het gevoel hebt dat dit ‘het’ is. Want wat als een van jullie een ongeluk krijgt en er dingen veranderen, wat doe je dan met het huis en het financiële stukje? Dat is ook best veel en zelfs IK weet niet waar te beginnen! :\ X

  • Reply Debby 13 april 2016 at 08:23

    Oh wauw, wat goed. Ik zit er wel al ’n tijdje mee in m’n hoofd wat er moet gebeuren mocht ik overlijden bij de bevalling. Mijn ouders in Nederland, of toch mee met papa naar een armzalig Nicaragua? Vind dat zo moeilijk…

  • Laat een reactie achter