2 februari 2017

Rondreizen: hoe, wat & waar

Geplaatst in: moederschap, persoonlijk

2 februari 2017 - Rondreizen

Een paar weken geleden werd ik uitgedaagd met de vraag iets over het maken van een rondreis te schrijven. En dan niet zo maar een rondreis a la student-met-rugzak, maar eentje waarbij je het hele gezin op sleeptouw neemt. Dus lieve lezers, hier komt ‘ie dan, mijn verhaal!

Reizen met een peuter

Nu hebben jullie de afgelopen twee jaar natuurlijk wel kunnen lezen dat I. en ik op het gebied van rondreizen nog niet veel ondernomen hebben. Per slot van rekening is ‘ie pas twee jaar oud en vind ik dat hele reizen met een peuter best een dingetje. Ter verduidelijking: ik ben zo’n moeder die het soms nog een hele onderneming vindt om ‘even’ boodschappen bij de Albert Heijn te doen. Dus je begrijpt dat met een peuter naar Bali, zoals Shirly afgelopen zomer heeft gedaan, of zonvakantie naar Spanje hier nog lang niet aan de orde is. (Wel props voor het durven doen hoor, want misschien valt alles best mee en ben ik gewoon een zeur.)

Nee, doe mij maar gewoon een paar uitstapjes naar een recreatieplas in de buurt. Ik wed dat er voor I. niks mooiers bestaat dan een middag lang in z’n blote niksie in het zand spelen en kuilen graven. Precies zoals ik dat vroeger heb gedaan. En dat we aan het eind van de dag weer gewoon op de fiets naar huis gingen, vond ik geen probleem. (Er gaat toch niks boven je eigen badkamer, vind ik.)

En mocht het toch een weekje weg worden, dan lijken me de Waddeneilanden een prima bestemming. Zee en strand, maar toch weer dicht bij huis. Wie heeft Spanje nodig als je met Nederlands zand tussen je tenen dat strandgevoel ook na kunt bootsen? Handig toch? En om het thuisfront weer te bereiken, heb je alleen een momentje met de auto nodig. Niks boos kind in een vliegtuig, maar gewoon eentje dat in het autostoeltje in slaap valt en pas wakker wordt als je de parkeerplaats bij je huis bent opgereden.

Dit is Assen

Aanschouw, hoe mooi Assen soms kan zijn..

Later

Want als hij groot is, begint het avontuur pas echt. Dan wil ik I. laten zien hoe mooi Europa is: Antwerpen met de Zoo en (zielige) Vogeltjesmarkt, maar ook met de terrassen en pannen mosselen; Parijs met het Louvre en de schone kunst; Italië met het schepijs; Barcelona met de parken en La Boqueria en Londen als stad dat het decor voor vele series vormt. Stuk voor stuk steden en landen die ik vanaf mijn veertiende met plezier bezocht heb. En als we die lijst met z’n allen hebben afgewerkt, komen we ook wel toe aan het ontdekken van nieuwe plaatsen: Venetië, omdat het er zo heerlijk toeristisch is; Berlijn, omdat ik het na al die scènes in films wel eens met eigen ogen wil bekijken en Wenen, omdat het me zo magisch lijkt. Om nog maar te zwijgen over de voorkeuren van partner en eventuele andere kinderen. Er gaat nog zo veel gebeuren!

Citytrips en zonvakantie

Nu lijkt het alsof ik vakantie(s) alleen met het maken van een citytrip associeer en stiekem is dat helemaal niet waar. Ik vond het vroeger tijdens de zomermaanden namelijk het allerfijnste om gewoon met een boek op zo’n strandbed neer te ploffen en twee weken niks anders te doen dan boek na boek te verslinden. En dat je in Italië dan net een stukkie bruiner werd dan in Nederland vond ik natuurlijk helemaal prima. Maar snorkelen, duiken of zeilen? Nee, ik was gewoon lekker passief.

Om diezelfde reden zie ik mij/ons dan ook niet zo snel een rondreis naar verre oorden maken. Plaatsen en lokale items bezoeken vind ik heus leuk, maar dan wel in mijn eigen tempo. Bij het maken van een rondreis naar Suriname, Japan of China ben je volgens mij al heel snel afhankelijk van groepjes, leidsters en vervoer dat van tevoren gereld is en mis je dus net dat beetje wat een stad of plek zo leuk maakt als je er de tijd voor neemt. Want dat was wat ik aan Londen zo leuk heb gevonden: al die kleine barretjes, tentjes om te lunchen en gewone straten en winkels die de stad óók Londen maakten. Want die dingen had ik nooit opgemerkt als ik niet met een local op pad was geweest.

Rondreizen

Dat I. in de verre toekomst ooit wél een keer een flinke reis mag maken, heeft ‘ie trouwens niet eens aan mij te danken. Want met een tante die uit China komt kan het niet anders of je moet je kleine neefje daar een keer kennis mee laten maken. En laat dat nou net de wens voor later zijn geweest die zij in het kraambezoekboek heeft opgetekend. En dan kun je het maar beter in één keer goed doen, bij voorkeur na z’n eindexamens of zo. Over een jaar of vijftien. (Want dan kan mamma nog even wennen aan het idee.)

Op reis met kleine kinderen, do or don’t?

Liefs Olga

Vorige post Volgende post

11 reacties

  • Reply Dit was februari '17 • daarwaseens.nl 30 april 2017 at 23:47

    […] startte de maand met een blog over reizen. Want hoe zie ik het reizen met een peuter de komende jaren voor me? Een verre reis naar het […]

  • Reply Paul 6 februari 2017 at 15:22

    Ik kan je hierin niet adviseren want ik heb geen kinderen. Maar van jongs af aan hebben mijn ouders me op sleeptouw door Europa genomen. Daar ben ik reislustig van geworden. Dus, wil je de reisgenen doorgeven? Wacht niet te lang.

    • Reply Olga 6 februari 2017 at 23:13

      Dat ik vroeger als klein kind niet al de hele wereld over ben gesleept, kwam ook vooral omdat ik super snel wagenziek werd en dus nergens naartoe kon gaan zonder vreselijk over mijn nek te gaan. :’) Dat is eigenlijk nog niet over, maar tegenwoordig kan ik gelukkig zelf bepalen of ik iets ondanks alles de moeite waard vind of niet. X

  • Reply Mylène 6 februari 2017 at 06:48

    Ik vind het eigenlijk wel mooi dat jij uitstapjes al meer dan genoeg vindt en niet per se grote reizen hoeft te maken. Het hoeft niet altijd groot te zijn en lang te duren. Wie weet komt het later wel, misschien ook niet. Zolang jij/jullie maar gelukkig bent/zijn!

    • Reply Olga 6 februari 2017 at 23:17

      Voor nu denk ik ook vaak: heeft het nou wel zin om zo’n grote reis te maken als je kind nog niet actief herinneringen aanmaakt aan die tijd? Want ergens wil je toch dat je kindje later nog weet dat je iets hebt gedaan en dat het die herinneringen ook zelf heeft en niet alleen van foto’s. Dus zo lang dat nog niet aan de orde is, vind ik reizen in de buurt ook prima. Ik ben niet zo van de grote en enorme dingen, klein beginnen is altijd goed. :)

  • Reply Merel 4 februari 2017 at 19:48

    haha, naar de AH met een peuter is inderdaad best een onderneming…maar na een paar keer de oceaan over te zijn geweest met mijn zoontje van bijna 2, draai ik mijn hand er inmiddels niet meer voor om. Nee, het vliegtuig of een verre auto reis is echt even afzien maar vakantie op een tropisch eiland of een ver oord is toch wel heel bijzonder! Goed om met Europa te beginnen, dan wen je er alvast aan!

  • Reply Anna Maria 3 februari 2017 at 08:42

    Hier hebben wij een nieuwe auto gekocht, wat groter zodat we straks gewoon lekker in Nederland, België, Duitsland enz op vakantie kunnen. Ik ben zelf nooit echt een rijziger geweest dus denk niet dat ik dat straks word met de kleine. Al staat in feb 2018 wel aurba op de planning… Maar dat is bezoek aan familie, meisje zal dan 8 maanden pas zijn. Dus spannend.

  • Reply Sheila 2 februari 2017 at 17:34

    Hahaha… je volgt me op Instagram, dus je weet dat ik met Oz ben wezen backpacken door Thailand (terwijl ik zwanger was – en nog steeds ben). Hij was op dat moment 1 jaar. Dus een huge DO. Maar dat is vanuit mijn perspectief. Met jaren backpack-reiservaring. Dus dat maakt het allemaal wel heel anders. Ik kan me dan ook voorstellen als je geen ervaring hebt in ongeorganiseerd reizen, het dus al heel wat is als je dat ook nog met kinderen gaat doen! En dan ook nog kleine kinderen. Onze volgende reis wordt een paar maanden door New Zealand backpacken. Na de geboorte van Oz’ zusje natuurlijk. Kan niet wachten. Ik kan je wel vertellen dat het je een ontzettende rijkdom geeft aan levenservaring. Dus wat dat betreft is het al de moeite waard om het gewoon eens te proberen.

    • Reply Olga 6 februari 2017 at 23:21

      Ik vind dat dus heel knap, maar weet tegelijkertijd ook dat jij wel een sterke partner en vriend naast je hebt staan op wie je kunt bouwen. Ik vond het zorgen voor I. na een halfjaar wel enorm zwaar in verband met ernstig slaapgebrek, dus wereldreizen had dan geen aanvulling op mijn leven geweest. En wat je zegt: ervaring met het zelf plannen van een reis heb ik amper, want als je Parijs niet meetelt, heb ik altijd alles in groepsverband gedaan. Al zou ik wel sneller met een klein kind op pad gaan dan met een kind dat al begint te rollen en te kruipen. Ik vond mijn zoon veel te driftig en moeilijk op die momenten, dus ik denk dat ik dan niet veel had kunnen genieten. :’) Props voor jullie trouwens en wat lekker dat het nog kan he, nu ze allebei zo klein zijn (zusje van Oz alvast meegerekend).

  • Reply Kleine Atlas 2 februari 2017 at 12:15

    Ook ik heb nog bijna niet gereisd met mijn kleine peuter-kleuter. Maar ook ik huldig de laatste jaren steeds meer het idee dat dat ook niet per se nodig is. Wij wonen wél in een grote stad, dat is eigenlijk een eeuwigdurende citytrip zal ik maar zeggen :)

    • Reply Olga 6 februari 2017 at 23:18

      Amen to that. En het openbaar vervoer natuurlijk. Want dat nemen is al een onderneming op zich, soms.

    Laat een reactie achter