29 mei 2017

Cadeautje van de poes..

Geplaatst in: overig, persoonlijk

Poes heeft gejongd

In augustus vorig jaar haalde ik een klein grapje met jullie uit door de komst van m’n kat met beschuit en roze muisjes aan te kondigen. Dit jaar haalde diezelfde kat een grapje met mij uit door niet één, maar twee kittens op het bed van I. te droppen. En daar stond ik wel even van te kijken.. In dit blog meer over mijn toevallige ontdekking en het (heftige) bevallingsverhaal van Saartje.

Omdat ik dus helemaal niet van pretnestjes bij en fokken met dieren houd en juist pro castreren/steriliseren/anticonceptie ben, stopte ik al een tijd lang elke dinsdagochtend een pil in de bek van m’n kat. Zwerfkatten genoeg en ook in mijn huidige buurt lopen er veel van dit soort exemplaren rond.

Ja, ik weet dat een pil niet altijd beschermt (lees: uitspugen) en dat steriliseren op de lange termijn beter is, maar omdat m’n kat nog geen jaar oud is, vond ik dat allemaal wat te vroeg. Ik sprak daarom een tijd geleden al af om Saartje zo rond september te laten helpen, zodat we er allemaal blijer van zouden worden. Want ik ben er in ieder geval NOOIT op uit geweest om in de zomer van 2017 met een nestje kittens opgescheept te zitten. Kleine katten red ik wel van de straat, daar heb ik geen fokprogramma voor nodig. ;)

Poes heeft gejongd

Mijn kat naast twee rode kittens (de buurkat bleek helaas niet de vader, want: knip knip) aantreffen, was dus wel het laatste waar ik vorige week dinsdag aan gedacht had. Maar zoals onderstaande foto al laat zien, ligt ze daar echt niet meer alleen in het ‘mandje’ te ronken. Dat daar iets niet helemaal soep is verlopen, is natuurlijk wel duidelijk. Maar goed, omdat ze er toch al zijn, maak ik er gewoon met veel plezier het beste van!

Poes heeft gejongd

Mijn Mutsy Igo a € 700-, bleek prima dienst te doen als kraamhotel. Uiteraard heb ik daar dezelfde dag nog een stokje voor gestoken. De bekleding is weer fris en poes en co slapen op een deken in een plastic kinderbad. ;)

Poes heeft gejongd

Toen alles nog ‘gewoon’ was..

Poes heeft gejongd

Precies een dag oud. Twee rode katers, schoon aan de haak.

Poes heeft gejongd

Met z’n allen in het nieuwe bed.

Poes heeft gejongd

En nog een keertje van dichtbij..

Poes heeft gejongd

Het rode duo.

En toen kwam er nog één..

Nadat ik heel de middag m’n account op Instagram en Twitter op foto’s van het pasgeboren grut had getrakteerd, I. eindelijk gevloerd op bed lag en ik nét op standje rust op bed wilde gaan liggen, kreeg ik alleen wel de schrik van mijn leven toen er nog een derde poesje op komst bleek te zijn. Poot en staart staken namelijk al naar buiten en omdat Saartje het niet gemakkelijk leek te hebben, schrok ik daar best wel van. Want elk levend wezen dat te lang een jong in zich draagt, kan daar natuurlijk aan komen te overlijden. Iets waar ik best bang van werd..

Uiteraard was het spreekuur van de dichtstbijzijnde dierenarts net voorbij toen ik in paniek het nummer opzocht en toetste daarom meteen het spoednummer in. De dierenarts die ik te spreken kreeg, vertelde me alleen dat ik het katje maar met een theedoek uit de kat moest trekken en dat dit wel wat moeilijk kon gaan. Logisch, voor de hand liggend, maar geen klus om in je eentje te klaren. Het voelde dan ook alsof ik werd afgewimpeld, want na een paar pogingen wist ik dat me dit nooit alleen zou gaan lukken. Mijn o zo rustige knuffelkat bleek namelijk in een soort wilde tijger te zijn veranderd.

Ik wil niet op de details ingaan, maar uiteindelijk hebben twee van mijn buurvrouwen de kat vastgeklemd en heb ik met (letterlijk) veel pijn en moeite het laatste katje losgemaakt. Dood uiteraard, want het was natuurlijk al veel te laat. En poeh, wat werd ik daar verdrietig van. Ik vond het dan ook een bijzonder nare ervaring en moest ook echt even bijkomen.

Zodra het fysiek is toegestaan, gaat Saartje dan ook meteen onder het mes. Want al zou ik een kat in nood nooit laten lijden, deze ervaring hoop ik oprecht geen tweede keer meer mee te maken. Want dat gevoel, brr.. Gelukkig gaat het met de rest van de familie wel weer goed, groeien de poekies als kool en vind ik dat gepiep op de achtergrond best gezellig. Een geluk bij een ongeluk.

Heb jij ook wel eens zoiets meegemaakt?

Liefs Olga

Vorige post Volgende post

9 reacties

  • Reply Dit was week 27 (Kinderboerderij, grote brand en afscheid nemen) • daarwaseens.nl 14 juli 2017 at 22:20

    […] Saartje zal dan worden gesteriliseerd. Want no way José dat ik over een paar maanden weer voor zo’n verrassing wil komen te staan. […]

  • Reply Populair in 2017: dit lazen jullie graag • daarwaseens.nl 11 juli 2017 at 20:57

    […] op drie het blog over de onaangekondigde gezinsuitbreiding. Want toen ik op een dinsdag in mei in mijn berging keek, vond ik daar niet alleen mijn eigen kat, […]

  • Reply Jenn 31 mei 2017 at 18:29

    Zo schattig, en wat heftig van het derde poesje :(

  • Reply Lottes Anekdotes 30 mei 2017 at 09:51

    Wat een schatjes zeg!

    • Reply Olga 30 mei 2017 at 21:44

      Zeker weten! :)

  • Reply maup 30 mei 2017 at 09:33

    prachtige foto’s weer maar wat een nare ervaring met nummer 3!

    • Reply Olga 30 mei 2017 at 21:48

      Ja poeh, ik ben nu 100% genezen van het idee dat het ‘leuk’ is om met een dier te fokken of hem/haar niet te laten helpen. Dat vond ik sowieso al niks, maar nu ben ik er helemaal van overtuigd dat het fokken van dieren alleen nuttig is als ’t om een bedreigde diersoort gaat. En verder moeten we lekker van de (ras)katten- konijnen- en honden afblijven.

      Maar gelukkig doet het rode duo het goed en ik ben dan ook ontzettend benieuwd naar het moment waarop hun oogjes langzaam opengaan. Lijkt me zo leuk om die poekies straks door de kamer te zien rennen en springen. Voelt toch wel een beetje als een uitdaging om ‘ineens’ verantwoordelijk te zijn voor twee kleine katjes.. Houd Facebook maar goed in de gaten, want daar verschijnen ongetwijfeld nog veel foto’s op! :)

  • Reply Nienke 30 mei 2017 at 09:08

    Leuk artikel om te lezen zeg! Oh hier heb ik helemaal geen ervaring mee, maar wat heftig zeg! Wat een super schattige kittens zeg.

    • Reply Olga 30 mei 2017 at 21:51

      Het was echt heel naar.. Ik wilde er ook weer niet te veel over kwijt in dit blog (niet iedereen vind het fijn om te lezen en ik ben ook weer niet zo’n sensatiemens), maar na wat ik gezien en ervaren heb, kan ik elk ander mens alleen maar aanraden om WEL zijn/haar kat te laten helpen. Nog een geluk dat het er ‘maar’ drie waren en niet meer. Ik denk dat ik zoveel leed niet had aangekund hoor!

      Maar gelukkig doen de twee eerste katjes het heel goed en beginnen ze nu ook al een beetje te miauwen. Voelt zelfs een beetje als mijn eigen kroost, want ik ga toch elke keer weer uit bed om te kijken of ze het nog wel doen, haha. En elke keer weer een geruststelling om ze te horen piepen en te zien ademen. :)

    Laat een reactie achter