5 oktober 2017

Gelezen #04

Geplaatst in: boek, film en muziek

Gelezen #04

Omdat ik – weer of geen weer – gewoon lekker door blijf lezen en mijn stapel met uitgelezen boeken groeit, heb ik in dit blog weer een viertal titels om met jullie te delen. 

Gelezen #04

Vraag het aan de bliksem Carmien Michels

Danny is de eerlijkste jongen van de wereld. Hij houdt van alle mensen om zich heen, zeker als ze hem van pas komen. Hij is ook ontzettend behulpzaam, hij helpt het lot graag een handje. We kunnen het alleen maar betreuren dat de hond van de bovenbuurvrouw daarbij het loodje moest leggen. Het leven is een spel, waarbij elke zet telt. Danny laat geen enkele kans onbenut om op te klimmen. Zijn vermoeide ouders zijn een eeuwige inspiratiebron. Hij beschrijft ze dan ook met tragisch leedvermaak. Zijn relaas is steeds zo oprecht als de omstandigheden van hem vragen.

‘Vraag het aan de bliksem’ is een eigentijdse Bildungsroman waarin de optimistische en vindingrijke Danny begerig aan zijn toekomst timmert. Geregeld botsen zijn ambities en vloeibare moraal met zijn schuldgevoel en kwetsbaarheid. Hunkerend naar een groter geheel toetst hij zijn verhaal aan de geschiedenis. (Bron.)

Omdat het alweer een tijd geleden is dat ik deze (jeugd)roman gelezen heb, moest ik voor dit stukje dan ook flink in mijn geheugen graven. Wat me vooral van Vraag het aan de bliksem is bijgebleven, is de kwetsbaarheid van het kind dat in dit verhaal de hoofdrol vertolkt. Want hoewel wijs voor zijn leeftijd en ook vindingrijk, zoals Danny in de samenvatting genoemd wordt, is de hoofdpersoon ook een kind dat met een labiele, depressieve moeder en een zwakke vader te maken heeft. Ouders waar je zo in de bloei van je leven natuurlijk geen beroep op kunt doen en daarom is de dertienjarige Danny dan ook veel op straat te vinden. Een gevoel van medelijden overvalt je, althans: bij mij als lezer wel. En hoewel de beste jongen de boel hier en daar wat weer op te lichten en natuurlijk hartstikke verantwoordelijk is voor de vermissing van zijn buurvrouw hond: het blijft een kwetsbaar kind.

Wat de doelgroep betreft zeker een aanrader voor iedereen die van young adult houdt OF een goede titel voor zijn leeslijst zoekt.

Verman je – Filip Rogiers

“Waarom we niet gelukkig kunnen zijn? Het stond als een lichtreclame aan de binnenkant van zijn achterhoofd te lezen. Het leek de titel van een bestseller, van het soort waarvan magazines en bookstores in deze onzekere, naar antwoorden snakkende tijden uitpuilden. Absurde overvloed, verman je.”

De vierendertigjarige Hofman snakt naar verandering. Jarenlang heeft hij leerkrachten met een burn-out begeleid tot hij zichzelf een feilloze mensenkennis toedichtte. Die overmoed doet hem struikelen. Maar Hofman krijgt een tweede kans. Zijn leven neemt een hoge vlucht dankzij het vooruitzicht op een goed betaalde baan en door de ontmoeting met een vrouw, Anita. Hofman laaft zich aan de illusie van de perfect match, acht zichzelf een meester in cartesiaanse precisie in werk en relatie. Tot de werkelijkheid met hem begint te dollen en hem genadeloos teruggooit op die ene vraag: is zijn leven iets anders dan een langgerekt vluchtmisdrijf?

‘Verman je’ is het verhaal van een even onvergetelijke als vreselijke liefde. Na zijn prozadebuut ‘Nauwelijks lichaam’ bewijst Filip Rogiers met deze roman opnieuw dat hij als geen ander kan schrijven over wat ons leven mooi maakt, en onmogelijk. (Bron.)

Toen ik midden in het herstelproces van mijn burn-out zat, ontving ik het persbericht over Verman je in mijn inbox. Ik besloot om een recensie-exemplaar aan te vragen toen ik las dat ook de hoofdpersoon van dit verhaal met burn-outs te maken krijgt. De hoofdpersoon begeleidt namelijk al jaren leerkrachten met een burn-out. En omdat ik als uitgebluste ex-docent al een tijdje thuis zat, leek dit boek me een perfecte kans om uit mijn denkbeeldige dal te kruipen en levenslessen tot me te nemen. Gaan met die banaan en mijn herstelproces! (Want ja, ik geloof in de kracht van bepaalde boeken zolang de situatie/het verhaal maar herkenbaar is.)

Eenmaal begonnen in de roman viel alles me toch een beetje zwaar. Hoewel elk hoofdstuk maar kort is en de schrijfstijl niet per se onbegrijpelijk, pakt de inhoud van het boek me niet. Levenslessen hield ik er niet aan over en om eerlijk te zijn is het me dan ook nooit gelukt om het verhaal helemaal uit te lezen. Ik vond het allemaal maar diep en donker en dus niet passend bij wat ik zocht en hoopte.

Kantje moord – Hilde E. Gerard

Turnhout, eind negentiende eeuw. Het armoedige arbeidersmilieu versus de bourgeoisie. 

Juffrouw Godelieve ontbiedt Marie en geeft haar de opdracht een kanten sluier te maken. Maandenlang begeeft Marie zich dagelijks naar de mooie woning van haar opdrachtgeefster. Daar maakt ze kennis met een heel nieuwe wereld: de fascinerende Joséphine, die niet vies is van een slok laudanum, en Henri, Joséphines verloofde, wiens oog valt op Marie. Maar gaandeweg treedt Marie uit haar onderdanige positie als ze begrijpt dat ze een enorm talent heeft: kantklossen. Tot er iets afschuwelijks gebeurt en Marie in het nauw gedreven wordt.

‘Kantje moord’ is een spannende jeugdroman in een historisch kader, de eeuwenoude Vlaamse vrouwennijverheid kantklossen, met universele thema’s als drugs, coming of age, liefde en verleiding, trouw en opoffering. (Bron.)

Een tijdje geleden ontving ik Kantje moord en van alle romans die ik in dit blog bespreek, is dit wel echt mijn favoriet. Ook Kantje moord is weer een boek geschikt voor young adults, maar dat maakt het lezen ervan voor mensen van 27 niet minder leuk. Ik heb namelijk genoten van dit stukje Belgische geschiedenis en de vele achtergrondinformatie/voetnoten die het boek rijk is. Want niet alleen wordt het proces van het kantklossen uitvoerig beschreven, ook de geschiedenis van de stad zelf is nauwkeurig uitgeplozen. En dat vind ik alleen maar erg tof.

Wel moet ik bekennen dat de informatie op de achterflap het geheel spannender doet voorkomen dan het boek daadwerkelijk is. Want hoewel er zeker een moord wordt gepleegd en het voor Marie even spannend wordt, neemt deze gebeurtenis maar een klein deel van het verhaal in beslag. En heel stiekem.. vind ik dat jammer. Ik had namelijk best even in een whodunnit willen duiken.

Momo – Hafid Bouazza

Een echtpaar in het rustige Herfsthoven krijgt op oudere leeftijd een zoon. Met de geboorte van dit kind, dat uitgroeit tot een jongen die verdwaalt in zijn eigen wereld, komt het hele zintuiglijke spectrum van het plaatsje tot leven. Zijn bezorgde moeder probeert hem uit alle macht in de normale wereld te betrekken, maar algauw begint Herfsthoven de eerste verontrustende veranderingen te ondervinden. (Bron.)

Toen ik net stage liep en mijn leerlingen hun eerste boekkeuze door moesten geven, besloot ik om ook een deel van hun leeslijst te gaan lezen. (Iets dat je als docent trouwens toch wel moet doen, maar hee: ik stond pas aan het begin van mijn onderwijscarrière.)

Momo is een dun boek dat ik besloot te lezen, omdat de hoofdpersoon een jongen met autisme is. En omdat het (zeker tegenwoordig) belangrijk is om zoveel mogelijk werk te kennen dat op leerlingen aansluit (in dit geval leerlingen met bijvoorbeeld PDD-NOS), was ik gewoon enorm benieuwd naar het verhaal.

Nu eenmaal uit denk ik alleen niet dat ik het boek snel aan zou raden. Bouazza is namelijk een echte woordkunstenaar en dat maakt het lezen van het verhaal zelf soms wel wat wollig en verwarrend. In grote lijnen is het verhaal dan weer wél prima te volgen, wat het aan de andere kant ook lastig maakt. Mocht ik docenten onder mijn lezers hebben, dan zou ik tegen jullie willen zeggen dat ’t voor een vwo-leerling zeker geschikt is, maar voor een havist wellicht wat minder. En ook liever hoe hoger in de bovenbouw, hoe beter. Want je moet je koppie d’r gewoon wel bij kunnen houden.

Het boek zelf maakt me stiekem een beetje treurig. Ik ben namelijk zelf moeder en merk dat ik het nu al lastig vind om te zien dat mijn zoontje soms buitengesloten wordt. Iets dat in dit boek ook vaak beschreven wordt en op zo’n manier dat het je moederhart een beetje breekt. Want kinderen die op de tekeningen van je kind staan te spugen, terwijl jij van een afstand uit het raam kijkt, moet je toch beslist niet in de koude kleren gaan zitten.

Een beetje zielig dus.

Natuurlijk lees ik achter de schermen vrolijk verder. Binnenkort dus meer over young adult, non-fictie en een vervolgdeel uit een spannende serie (die ik nog niet ken). 

Liefs Olga

Gesponsord bericht of ontvangen producten

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter