1 december 2017

Ja ik wil.. niet.

Geplaatst in: persoonlijk

Geen bruidsjurk

Met mijn bijna dertig jaar bevind ik me in zo’n levensfase waarin veel mensen om me heen zich ineens heel volwassen gaan gedragen. Er worden huizen gekocht, kinderen op de wereld gezet en aanzoeken gedaan. Hoewel ik ook al jaren op mezelf woon en inmiddels twee kinderen rijker ben, weet ik niet zo goed wat ik van de rest moet vinden. En waarom.. dat lees je zo. 

Afbeelding via Shutterstock.

Uit elkaar

Wie dit blog al een tijd volgt (lees: heel wat jaren), weet dat mijn ouders al een x-aantal jaar niet meer bij elkaar zijn. Op mijn achttiende koos mijn vader er namelijk voor om mij en mijn moeder te verlaten en zijn leven voortaan met een andere vrouw te delen. Was het verdorie net uit met mijn toenmalige vriendje, kreeg ik dit er ook nog eens bij. Je begrijpt dat mijn leven hierna wel helemaal als een kaartenhuis in elkaar was gestort. En ik heb me waarschijnlijk nog nooit zo alleen en verloren gevoeld als toen. Twee belangrijke mensen uit m’n leven weg. En een hart in zesduizend stukjes gebroken.

Verder

Inmiddels zijn we als gezin, of beter gezegd ex-gezin, bijna tien jaar verder en heb ik me bij de situatie neergelegd. Als in: ik heb nog steeds niet alles geaccepteerd en kan ook niet altijd maar ‘vrolijk’ verdergaan, maar het is nu eenmaal wat het is. Ik heb een vader en een moeder die niet meer in hetzelfde huis wonen en daar kan ik met mijn 27 jaar helaas weinig aan veranderen.

En dat ik daar als mens én dochter niets aan kán veranderen, is een feit dat ik inmiddels wel geaccepteerd heb. Het is namelijk oké om bepaalde gevoelens te hebben en ik ‘hoef’ me ook niet ineens anders te voelen, omdat er een x-aantal jaar verstreken is. Het zijn immers nog steeds mijn ouders en de opa en oma van mijn kinderen. Ik zie ze allebei heel vaak, kan met allebei prima door één deur en het zijn een leuke opa en oma voor mijn kinderen. Maar dat het wel een losse opa en oma zijn, doet me natuurlijk wel eens wat. Maar zoals ik al zei: het is oké om die gevoelens te hebben. Nog steeds.

Geen kind meer

Maar goed, al zijn de scherpe randjes er na tien jaar wel af, ik heb het hier natuurlijk wel over een spreekwoordelijke wond die eigenlijk nooit zal helen. En hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat die gebeurtenis van toen een impact heeft gehad op het leven dat ik nu leid. Want juist het feit dat ik niet acht, maar achttien jaar was toen mijn leven op zijn kop kwam te staan, heeft daar voor een groot deel aan bijgedragen.

Een jong kind kun je op z’n minst nog een nieuwe kamer, kat en extra speelgoed beloven. En als je een beetje mazzel hebt, wordt de strijd vooral achter je rug om gevoerd. In plaats daarvan werd ik als derde volwassene bij alles betrokken. Niet expres, dat zeker niet. Maar onbewust werd ik toch van alles op de hoogte gesteld. En fijn was dat niet. Ik wilde een gewoon kind zijn met als grootste probleem haar wiskundehuiswerk of het gebrek aan talent om mooie tekeningen te maken. Niet de personal coach van mijn eigen vader en moeder.

Bovendien bevond ik me op een leeftijd en in een fase waarin ik net zelf mensen begon te vertrouwen en dicht in mijn leven durfde toe te laten. En wat ‘verliefd zijn’ en ‘houden van’ inhield, begreep ik nog maar heel kort. Ik had mijn eigen gemis en verdriet en kreeg daar nog eens een portie bovenop.

Verlangens

Als ik nu nadenk over de Olga van toen, weet ik dat er op dat moment een enorme behoefte aan geliefd worden en geliefd blijven ontstaan is. Je maakt immers de pijn van een ander mee en hoopt, heel logisch natuurlijk, dat dit jou nooit zal overkomen. Goed, ik had natuurlijk mijn eigen liefdesverdriet, maar om ook het verdriet van anderen te dragen, vond ik erg zwaar. Ik kan het niet heel goed onder woorden brengen, maar ik verlangde gewoon enorm naar twee sterke armen om me heen en iemand die me nooit in de steek zou laten. Hoe idioot mijn opvattingen ook zouden zijn. M’n vriendje en ik kwamen uiteindelijk wel weer samen, maar omdat mijn verlangens niet begrepen werden, maakte ik het toch na 3,5 jaar uit. Ik stortte me op mijn studie en het zorgen voor anderen.

In feite heb ik anderen dus jarenlang gegeven en geboden wat ik zelf zo ontzettend nodig had. Dat deze manier van handelen uiteindelijk in een Olga met burn-out geresulteerd heeft, is niet zo gek. En omdat mijn beeld van een goede relatie ook ineens verdwenen was, bleef ik helaas ook wel eens aan iemand plakken die niet altijd de beste intenties had. Diep vanbinnen wist ik dat dan heus wel, maar de knoop doorhakken wilde vaak niet zo vlotten.

De genadeklap & gevolgen voor de toekomst

Of het voor elke puber geldt, weet ik niet, maar dat ik juist op deze leeftijd mee heb gemaakt dat mijn ouders uit elkaar gingen, is wel een soort genadeklap geweest. Voor die tijd had ik natuurlijk een bepaald beeld van de toekomst. Mijn toekomst, maar ook gewoon toekomst als ding an sich. Een toekomst waarin ik het bekende huisje, boompje, beestje probeerde in te vullen en uiteraard ook over samenwonen en trouwen nadacht. Ik wist bijvoorbeeld ook al jaren hoe mijn ideale bruidsjurk er uit moet zien. Want hoewel tegenwoordig een derde van de huwelijken al strandt, was ik nooit zo met dat doemscenario bezig. Toch dat stukje houvast dat ik aan mijn ouders te danken had.

Maar ja, die genadeklap dus. Want vanaf dat moment kijk ik wel anders naar het leven en mijn toekomst. Ik heb namelijk nooit meer iemand (kunnen) leren kennen zonder me af te vragen hoeveel pijn iemand mij zou gaan doen. Wat ik achteraf ook best treurig vind, want los van het gebruikelijke liefdesverdriet als je ‘nog maar’ een puber bent, hoef je natuurlijk niet zo zwart over iemand te denken. ;)

Lichtpuntje

Kortom: als je dus net zelf een beetje begrijpt hoe de liefde in elkaar steekt, is zo’n breuk gewoon ontzettend heftig. Dromen doe ik natuurlijk nog steeds wel, maar daar blijft het ook bij. Knappe man die mij richting het altaar krijgt, zal ik maar zeggen. Want vertrouwen moet groeien en soms duurt dat erg lang.

Maar om niet heel dit blog in een treurige stemming te blijven hangen, wil ik graag nog mijn laatste #advies met jullie delen. Want wat mij uiteindelijk WEL erg geholpen heeft, is omdenken. Ik probeer(de) namelijk om van deze negatieve ervaring/herinnering een positieve ervaring te maken. En voor mij geldt dat ik nu extra goed begrijp wat iemand door moet maken, als ouders uit elkaar gaan. (Nogmaals: dat had ik natuurlijk liever niet meegemaakt.)

Dit stukje begrip kwam trouwens echt goed van pas toen ik een paar jaar geleden met het lesgeven begon. Want tussen al die pubers bevinden zich er genoeg die het thuis ook niet altijd even fijn hebben. En al ben je nog steeds vaak het spook dat vervelend huiswerk opgeeft, heel soms ben je ook een soortgenoot; iemand die écht steunt. Ik geef dan wel geen TED-talks over hoe hiermee om te gaan, maar als ik in het klein iets voor iemand kan betekenen, vind ik dat ook al erg mooi.

Kinderen van gescheiden ouders, hoe zijn jullie hier (ooit) mee omgegaan en wat heeft die breuk voor jouw verdere leven betekend? 

Liefs Olga

Gesponsord bericht of ontvangen producten

Vorige post Volgende post

2 reacties

  • Reply Lenneke 3 december 2017 at 09:14

    Mijn ouders zijn al uit elkaar sinds ik één jaar en één dag was, dus ik kan me daar niets van herinneren. Wel heeft de manier waarop ik ben opgegroeid erin geresulteerd dat ik al een poosje in therapie ben. Een bijzonder laag zelfbeeld, parentificatie en het gevoel hebben altijd overal alleen voor te staan…

    Goed dat je dit onderwerp aansnijdt!

    • Reply Olga 8 december 2017 at 16:29

      :) Knuffel!

      Weet je dat ik jouw persoonlijke stukken over, bijvoorbeeld, je ouders/vader heel inspirerend vind en dat ik om die reden ook ‘in de diepte’ durf te gaan met bepaalde onderwerpen? You rock. We komen er wel! X

    Laat een reactie achter